غمم غم ،مونسم غم ، همدمم غم

جویبار

سینه ام لبریز است ودلم پاکتر از اقیانوس

حیف در ذهن تو هم نیست

که یک جرعه از آن برداری

من همان جوی زلال آبم

که فقط از لب خانه تو می گذرم

جلوی راه من ای کاش نمی کندی چاه

و گلی کردن من نیز برایت آیا

سودی اندر پی داشت؟

آب در چاه همان باران است

قفسی نیست برای باران

قطره هایم همه جریان دارند

با همان زیبایی با همان شادابی

قصه آب ندارد پایان

آب جاریست همیشه همه جا

تو فقط چاره خود را بسپردی بر باد

زندگی با نفسی خشک ولبی تشنه بهایی دارد؟

ریشه ات نیز برون از آب است

و دلت نیز زاحساس زلالی خالی

همه سعی من آن بود که هرگز روزی

کاسه تلخ پشیمانی را نکشانی بر سر

آب از سر که گذشت

معنی عشق و وفا نیز زهم می پاشد

منتظر باش که تقدیر چه ها

بر سر راه تو رها خواهد کرد؟

و من آن روز گلی دیگر را

سر جای تو نشان خواهم کرد

شانه ام تکیه گه برگ دگر خواهدشد

و همان روز ای کاش

دست یک هم نفسی نیز به دستت باشد

تا غم باختن ساده من را آن روز

به دروغین لبخند بتوانی که فراموش کنی ...

   تازه بیر قاعده دیر ایستییرم شرح الییم

بیلمیرم اما هایاندا اوتوروب هاردا دییم؟

چوخلاری قاش قاباغین ساللیاجاخ من بیلییم

لیکن اوز تکلیفیمه باش اگیب انجام ائدیرم

بیله فکر ایله مه کی فکر سرانجام ائدیرم

 بو تزه قاعده فرهنگیمیزه سایه سالیب

بیر چتین درد کیمی عقل لری باشدان آلیب

کیمسنین یوخدی ایشی کی نیه جریان دا قالیب

مسند اوستونده یاتان گوزلرینی باغلیاجاغ

سارانی سل آپارانان سورا هی آغلیاجاغ

 بو تزه قاعده هاردان سو ایچیر بیلمییرم؟

یاکی فرهنگیمیزی کیمدی بیچیر بیلمییرم؟

ملتین باش آچانی هاردا سیچیر بیلمییرم؟

بئش دنه لات لوت الینده تبر هورا چکیلر

سیندیریپ سنتی فرهنگیمیزی شر اکیلر

 بو تزه قاعده نین بیر اثری بیزده یاتیب

اوز دده سنتی سین اوزگلره نسیه ساتیب

یوخودان دورما همان هنسفرین بوینا آتیب

بیلمیرم هئچ نه لره قولاغ آسیب وزوز ائدیر؟

ال قولون تولیاراخ اویان بیانا هی گئدیر

 اله تئز تئز دانیشیردی کی اونا مات قالدیم!

ال آتیب هنسفرین زورییب الدن آلدیم

بیرین او گوتدی بیرین منده قولاغه سالدیم

گوردوم ای داد نه لر نظمه چکیللر شعرا!

جمع اولوبلار بی یئره چند عقیللی ادبا!

 بیری "کرکس" دی آدی قارقا کیمی حنجره سی

بیری دیدی "رضا یا" دنیا اونون پنجره سی

بیری دیدی کی "فلاکت" اونون آدلاردا بسی

من باشا دوشمه دیم اوردا نه لری نطق ائدیلر؟!

بیر چوبان سیز سوری تک هانسی چرایه گئدیلر؟!

 دئدیم آی قارداش عجب سرئتیلن شعر اوخیلار!

نئجه هذیانی سفه طرحیده تزتز توخیلار

بو اراجیف لری موسیقی آدیلان سوخیلار؟

من کی باش آچمییرام نه یئتیریر سوزلرینی؟

هامیسی آغزین آچیب سونرا یوموب گوزلرینی!

 بو چرندیاتی هاردان گتیریب نطق ائدیلر؟

نه بویوک غلط لری دارتیب آغیزلان یئییلر

سیز جوانلار یاخاسیندان نه منه ایستییلر؟

هر بیری بیر اکیب آماده ائدیب اوزلرینه

نئچه مطرب ده چالیب ال او سفه سوزلرینه

 ددی قارداش خبرون یوخدی زمانه دای دونوب

دده فرهنگیمیزین دای اجاقی ایندی سونوب

دای تزه نسلیمیز الان بئله فرهنگه چونوب

راستی دای بوشلیلار هامیلیغان چپ سویلر

نئچه موسیقی ایچینده هامی سی "رپ" سویلر

تازه بو قاعده نین اسم شریفی رپ اولوب

هامی موسیقی اونون محظرینه دای چپ اولوب

اوخوماغ ایندی اراذل بشره دای گپ اولوب

دای مغامات صنعت کارلاری ایش باشلامیلار

یاکی پاپ حامیلری حنجره نی یاشلامیلار

 دای قیزیل دان پیینه یوخدی بیری فرق قویا

مگر او اوسته یاتان خواب جهالت له دویا

مردمین گوزده اولان پرده سینی فوری سویا

بو تهاجمات فرهنگیه بیداد الیه

رپین هذیان لیغینی مردمه فریاد الیه

 آی جوان گئد بئله فرهنگیدن اللش اوزاغ اول

اوز اصیل سازلاروا داغ کیمی محکم دایاغ اول

روحینی تصفیه ائد از نظر جسمی ساغ اول

رپه چوخ ال بیلیان آخری دیوانه اولار

بو پلید بذری اکن نوکره بیگانه اولار

 منه بو شعری دئمک واجب اولوبدی بو زمان

چون گورونمیر رپه بو یئرده بی کس کسسگ آتان

رپی رایج الیین گل قاباغیمدا بیر دایان

گورو آیا نه لری قصد الییب داش آتیسان؟

نییه فرهنگیمیزی میندار الونن قاتیسان؟

 بیز دده اولکه میزه تا واریمیز قان وئروخ

آذری بایجانا هر تک تکیمیز جان وئروخ

سا نما ایمانیمیزی اوزگیه آسان وئروخ

ایرانین هر پاراسی پاره ای از جاندی بیزه

اولو فرهنگیمیزین ریشه سی ایماندی بیزه

 گل جوان مکتبینی قاتمایایین اوزگه لره

سعدینی شهریاری ساتمایایین اوزگه لره

دوست اولان یئرده الی آتمایایین اوزگه لره

اولو فرهنگیمیزه تا واریمیز سینه جیراخ

رپ کیمی قاعده نین ریشه سینی بوردا قیراخ

یک بار که برویت خندیدم چند سال چوبش را خوردم

حالا وقتی که کاریکاتورت را هم روی دیوار می کشم

پشت سرت می خندم...

امشب که چشم خسته مهتاب خواب داشت                      شعری شبیه شاعر خود اضطراب داشت

میریخت روی کاغذ من واژه های ناب                        ذهنی که صد سوال بدون  جواب داشت

شاید شبی شبیه همین شب زیاد بود                           شاید همیشه شاعر شب ها عذاب داشت

کاغذ  خمار بود ولی چشم آب داشت

می ریخت روی قافیه هر چه شراب داشت

انگار وقت گریه شب ها رسیده بود                            رنگ مداد و کاغذ شاعر پریده بود

بعد از هزار سال دوباره اسیر شد                              طبعی که از سیاهی بختش رمیده بود

رگبار درد بودکه می ریخت بی امان                           دردی که شاعرانه به جانش خریده بود

کاغذ هنوز شاعر خود را ندیده بود

شاعر همیشه وقت نوشتن نقاب داشت

شاعر دوباره مرتکب این گناه شد                              قلب سفید کاغذ شاعر سیاه شد

امشب برای بار هزارم غزل نوشت                            امشب برای بار هزارم تباه شد

مردی خموش وخسته که از درد نا نداشت                   در بین هجمه های بلا بی پناه شد

وقتی بساط شعر وسخن روبه راه شد                         کاغذ برای پر شدن از غم شتاب داشت

دنیا به چشم شاعر پردرد تار بود                               بیچاره بر جنون مدور دچار بود

سنگی نگاه شیشه ایش را شکسنه بود                                   آنروز ها که عشق فقط یک شعار بود.

اما هنوز روی دو پا شعر می نوشت                          او تک امید شاعری روزگار بود

امشب که چشم منتظر او خمار بود

حتی خدا به جام شرابش سراب داشت